𝓓𝓻𝓮𝓪𝓶 𝓬𝓪𝓽𝓬𝓱𝓮𝓻

در روزگاری که نور آرام‌تر از همیشه می‌درخشید، صداهایی بودند که ناگهان خاموش شدند… نه چون فراموش شدند، بلکه چون جهان دیگر تاب شنیدنشان را نداشت. باد هنوز نامشان را می‌داند. زمین هنوز گرمای گام‌هایشان را نگه داشته. و روشنایی، هرچند کمرنگ، از جایی دور هنوز به یادشان می‌تپد. آنان نرفتند فقط به سکوتی عمیق‌تر از صدا قدم گذاشتند. و هر بار که نوری در غروب می‌لرزد، جهان برای لحظه‌ای به یاد می‌آورد که چه جوان بود روشنایی… به یاد جاوید نامان ایران 🖤